Мары аб будучыні

Мы як мядзведзi ў спячку ўпалi,

Чакаем мы вясны каб прабудзiцца

Вясны надзей ды аптымiзму хвалi,

Каб нам хапiла сiлы адрадзiцца.

З надзеяй мы чакаем таго часу,

Калi мы зноў пачуем гэткі словы,

Што на просторы гучна так вiтаюць,

I выклiкаюць у нас iстынкт асноўны.

Iнстынкт свабодным людам звацца,

Не быць нi скотам, нi нявольным нехта,

Любiць сваю радзiму ды змагацца,

Не прагiнаясь пад нiякiм гнетам.

Хацiм радзiму мы свабоднай бачыць,

Не проста бачыць але i адчуваць,

Каб кожны крок наперед быў нам смачны

І кожны вечар абдымалi б маць.

Ах, Беларусь, свабода, нашы мары,

Хацiм хучшэй блiжэй да вас дайсцi,

Хучшэй паганцаў пасадзiць за краты,

І сцяг бела-чырвона-белы ўзвeсцi.

Адзін Беларус