Сізіфава праца

Ты цягнеш гэты камень зноў і зноў,

І сэнсу тут няма, няма і грацыі.

Але ты не спыняешся і разрываеш рукі ў кроў,

Ты цягнеш яго ў гору, маеш рацыю.

І нават калі дойдзеш ты да верху,

Той камень упадзе, і ты пачнеш ізноў,

Не пакладзеш ты рук, а пойдзеш далей,

Цягнуць яго на наверх ад самых ад асноў.

І ў гэтым сэнс жыцця, то не пустое,

Ісці наперад і камень той цягнуць ізноў,

Не разумее гэтае прастое,

Хто за сваё ў жыцці змагацца не гатоў.

Ты цягнеш гэты камень зноў у гору,

І гэта быццам стары добры міф,

Які паказвае жыцця сапраўдны прыклад,

І дзякуй за яго, стары Сізіф.

(с) я

Адзін Беларус