Мова - пароль для сваіх...
Ты ідзеш па Амстэрдаме, Брусэлі, Парыжы, Берліне, Варшаве, Вільне і разглядаеш сучасныя гарады, працятыя духам гісторыі. Ты бачыш іх характар і веліч, чуеш, як яны смяюцца і размаўляюць з табой рознымі мовамі. Некаторыя ты не разумееш наогул, але слухаеш у надзеі зачапіць хоць штосці для сябе. Ішныя ты разумееш, але за доўгія гады ў эміграцыі навучыўся не паказваць і віду, што словы неякта затрымліваюцца ў тваёй галаве. Асобны выпадак, калі ты чуеш нешта накшталт:
- Наташ, Наташ, смотри какая кофточка на ней, колхозница, рил...
- Сори, вер из кофешоп. Ну это - покурить. Смоук. Ай, не понимаешь...
І цябе адразу вароціць ад таго, што чуеш іх. І ты ўжо не рады, што сам ведаеш гэтую мову. Робіш паварот на дзевяноста градусаў і ідзеш туды, куды нават і не думаў. Толькі б да цябе не падыйшлі, толькі б па тваім твары не заўважылі, што ты "іх" зразумеў...
І раптам, як званочак першай пралескі, якая прабілася скрозь снег на лясной сцяжынцы, як песня струменьчыка, які падае на каменьчыкі і аб'яднацца з магутнай ракой падчас паводкі. Раптам, дзесці ў натоўпе, ты чуеш ціхі дзіцячы голас:
- Матуля, а калі мы ўжо паедзем да бабулі ў Слуцак? Я так сумую па ёй.
- Даражэнькая мая, ты ж ведаеш, што пакуль гэта немагчыма. Можа яна сама да нас прыляціць на Каляды?
І ты заміраеш, у грудзях нешта сціскаецца і становіцца адначасова цёпла і балюча, а душа пачынае плакаць. Ты разумееш, чаму гэты маленькі анёльчык не можа пабачыць бабулю, і льеш небачныя слезы за яе, за такіх, як яна, за нас з вамі, за наш лёс...
Ты глядзіш на гэтую дзяўчынку і адчуваеш, што яна ўжо ў тваім сэрцы...
Access granted.
Мова - пароль для сваіх...
Комментарии
Отправить комментарий