Сценка Цоя #3 - final

Віктар Цой - гэта вам не Сябры,
Яго песні ляцяць да гары,
Зорка па імені Сонца гучыць,
І ад яе ў кожным сэрцы баліць.

Ёй паказаў ён шлях нам да зор,
Вывеў усіх на шырокі прастор,
Каб наперад да мэты мог ты ісці
нават... апаленны Сонцам!

"Асса" кіно мы глядзелі не раз,
Ён "Группу крови" спяваў там для нас.
У жніўні латвійскім прышла навіна,
Помнік яму цяпер у Мінску сцяна.

Плакалі людзі пад ёй у начы.
Льюцца і сёння слёз ручаі.
Песні яго не ідуць з галавы
Для нас Віктар Цой заўсёды жывы.

Цоя сцяна тут не проста стаіць,
Музыка тут у паветры вісіць,
Бо ён жывы, пакуль свечка гарыць,
І Час перамен - яго не спыніць.

Змен патрабуе наша душа.
Цоя сцяна гэта волі мяжа,
Людзей ён натхніў падняцца з кален,
Нікому ўжо не спыніць перамен!


(С) Я

Тэгі: # Мінск # мінскія флэшбэкі # перамен # песня # сценка Цоя # Цой # Цой жывы