Прадказанне

Бабка-знахарка аднойчы вяшчала,

Быць мне калісьці добрым байцом,

Стаяць камандзірам ляснога атрада,

Ворагаў біці ў сэрца мячом.

Гэта было ў далёкім дзяцінстве,

Не вялі мы ў той час аніякай вайны,

Толькі дзед мой з пагардай на ўсход паглядаў,

І зубамі хрумсцеў, што баяліся мы.

Шмат мінула часу, і змяніўся свет,

Адбылося ўсё, як прадчуваў мой дзед.

Зноў з усходу чума наляцела,

Гвалт прынесла ў наш мірны край,

У вёсцы роднай усе хаты спаліла,

Зруйнаваўшы жыццё, быццам люты Мамай.

Супраць зла маскавітаў я ўзняў свой народ,

Як знахарка калісьці мне прадказала,

Мы змагаемся зараз за наш годны род,

Колькі будзе патрэбна - у нас хопіць запалу.

Вораг будзе разбіты,

Лёс такі ў яго,

Пабягуць маскавіты,

Ад мяча майго.

(с) Я

Адзін Беларус