Наш капелан

Не кожны з атраду трапіць дамоў,

Не кожны здолее выжыць у баі,

Не кожнага ўбачыць маці ізноў,

Але кожны з вас будзе ў сэрцы маім.

Я быў для вас бацькам у гадзіны вайны,

Статуту вучыў і Радзіму любіць,

І бавілі час мы без усялякай журбы,

Але, на жаль, смерць не змагу я спыніць.

Калі я на полі стаяў прад ардою,

І ворагаў бачыў шалёны ашчэр,

Крычалі і трэслі сваёй барадою,

Як быццам у кожным сядзеў дзікі звер.

Але не маглі мы вярнуцца назад,

І здрадзіць сабе ды продкам сваім,

Таму ў бой апошні пусціўся атрад —

За Рэч Паспалітую да смерці стаім.

Была перамога ў гэтым баі,

Вялікай цаной абышлася яна,

І тысяч сяброў не далічыліся мы,

І кожнага з іх буду памятаць я.

Я бачыў апошнія вашы імгненні,

Гатовы быў у неба ўзняцца за вас,

Але, відаць, Госпаду нехта сказаў,

Што не надышоў для мяне яшчэ час.

* * *

Пад тваю абарону прыбягаем,

Маці Божая,

не пагардзі малітвамі нашымі

ў патрэбах нашых,

але ад усялякай бяды

вызвалі нас заўсёды,

Дзева славуцелая і благаслаўлёная.

Амен.

(с) Я

Адзін Беларус