У надзеі на літасць вякоў

Ты можаш бясконца пісаць

Сюжэтаў яскравых усё больш,

Але калі твор ідзе ў стол,

Тады і цана працы — грош.

Ствараеш ты ліха радкі,

Старонкі ляцяць з-пад пяра,

Але не друкуюць цябе,

І ўсё, што ты робіш — дарма.

І праўда, навошта пісаць,

Калі не чытаюць твой склад,

І ўжо ўгасае твой зрок,

Ды поўны душы заняпад.

Але ты працягваеш шлях,

Пакуль твае сэрца стучыць,

Ты пішаш на мове дзядоў,

Яе немагчыма спыніць...

У надзеі на літасць вякоў,

Што хтосьці адчыніць стол твой,

І тэксты убачыць на мове...

Забытай? Малю каб жывой!

(с) Я

Адзін Беларус