Ноч

Заходзіць павольна сонца

Жыццё, як у жахлівым кіно,

Трамваяў ланцуг бясконцы,

Кіроўцы вязуць у дэпо.

Паспець бы да цемры чорнай,

Вярнуцца ў цёплы дом,

Дзе ў небяспецы поўнай,

Забыцца глыбокім сном.

Дай бог не паспець вярнуцца

І трапіць да ночы ў палон,

Калі ты не здольны адбіцца,

Ці бегчы, як дзікі бізон.

Тады не мінуеш праблемаў,

Бо далей ісці ўсё страшней

Праз дваравых хуліганаў,

Бульвару забытых надзей.

І ў змрочнай гэтай прасторы,

Маланкай у сонечны дзень

Сябе ты адчуеш героем,

З характарам быццам крэмень.

Дахаты прывычным шляхам

Ногі цябе прывядуць,

І ў цёмны пад'езд ты войдзеш

Каб страху ў вочы зірнуць.

А раніцай ты прачнешся,

Красоўкі свае апранеш,

І ў Бангалор на прабежцы

Дзень ты па-новай пачнеш.

Усходзіць павольна сонца,

І зорны гасне салют,

Трамваяў ланцуг бясконцы,

Кіроўцы вядуць на маршрут.

Адзін Беларус