Спадчына

Апусцелі вуліцы ды скверы,

Закаханых менш гуляе тут,

Беларусь ператварылася ізноў y лагер,

У якім нявольнікі жывуць.

Мы не можам выбраць тут нічога,

Нельга нам сказаць, што хочам мы,

З вольных тут няма амаль нікога,

У нашым доме больш не мы паны.

Можам толькі марыць аб свабодзе,

Гэтага ніяк ім не адняць,

Марыць тут было заўжды ў пашане,

З марамі аб волі ў нашым лагеры сядзяць.

Мары нам ніхто не забароніць,

Іх нам трэба добра захаваць.

Мары нашы ды смагу да волі,

Будзем спадчынай далей перадаваць.

Так рабілі нашыя бабулі,

А раней рабілі іх дзяды,

Ты прабач, мы гэта не змянілі,

Спадчыну нясеш сягоння ты.

(С) Я

Адзін Беларус