Сумныя вакацы

Прысвечана тым, хто яшчэ можа наведваць бацькоў на нашай радзіме.

Васілёк на белых крылах,

Мы ляцім дамоў,

Каб з матулею сустрэцца,

І пабачыць бацьку зноў.

Лёгкі дождж нас сустракае,

Сонца тут няма,

У краіне сумных мараў,

Шэрая смуга.

Мы выходзім з самалету,

Да аўтобуса ідзем,

І ніхто нам тут не рады,

Акрамя "саўковых" сцен.

Прылятаем як у канцлагер,

Не вітаецца ніхто,

І ўсмешкі тут на тварах,

Бачна толькі ў кіно. 

Сумна людзям тут жывецца,

Не пяе ў іх душа,

Танная гарэлка ў крамах,

Усё для шчасця алкаша.

Нам такое старанна бачыць,

Што людзям ніякай справы,

Што нягоднікі ў уладзе,

І няма на іх управы.

Тут жыве працэнтаў дзесяць,

А другія існуюць,

Ад заробку да заробку,

Толькі працаю жывуць.

Выйсце ёсць - людзям падняцца,

І хамут з шыі сцягнуць,

Толькі вось яны баяцца,

Што заробак адбяруць.

Надрываюцца на працы,

Ад званка і да званка

У бяссіллі, без надзеі,

Пражывая ля станка.

Цяжка быць нам на радзіме,

Немагчыма уявіць:

Як падобнае магчыма?

Як народу далей жыць?

З болем у сэрцы, з ціскам у скронях

Мы вяртаемся дамоў,

Зноў сустрэліся з бацькамі,

Цяжка ім, не маем слоў.

(С) Я

Тэгі: # Беларусь # сум