І значыць ёсць для каго жыць

Кроп, кроп, кроп...

Кроплямі ўцякае жыццё...

Кроп, кроп, кроп...

У вачах мутнее, і гэта амаль што ўсё.

Крок, крок, крок.

Набліжаецца нехта да цябе...

Крок, крок, крок

Ён робіць і закрывае рукой дзірку ў тваім жываце.

"Не, хлопец. Не ў маю змену."

І чуеш ты голас рэхам:

"Не падрыхтаваў ты яшчэ замену."

І цягнуць цябе моцныя рукі кудысці па снегу.

А далей боль, стогн і сон...

Вочы расплюшчыў і бачыш свет,

І боль у жываце і з кожным уздыхам стогн,

Але ты жывы, а ў галаве запавет,

Што няма яшчэ тваёй замены,

На каго застанецца Радзіма?

І раптам чуеш ты голас любімы:

"Каханы, мы чакаем сына..."

І значыць ёсць для каго жыць

І для каго змагацца,

Каб ворагу не саступіць

І потым Чалавекам звацца.

Адзін Беларус